Urodziła się 12 stycznia 1874 roku w Nowym Wiecu k. Skarszew. Ochrzczona w kościele filialnym parafii skarszewskiej w Szczodrowie. Wychowana w katolickiej rodzinie, pielęgnującej tradycje patriotyczne.

26 kwietnia 1892 roku została przyjęta do postulatu Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia w Krakowie. Po odbyciu nowicjatu otrzymała strój zakonny 21 kwietnia 1893 roku i została posłana z posługą pielęgniarki do Szpitala Powszechnego we Lwowie. Od 15 listopada 1894 roku została przeniesiona do szpitala w Podhajcach. Pierwsze śluby zakonne złożyła 15 sierpnia 1897 roku W październiku 1899 roku rozpoczęła posługę w Bochni, a od 4 lipca 1902 roku w Śniatynie k. Kołomyi (obecnie na Ukrainie).

Podobnie jak całe życie siostry Marty obfitowało w czyny miłości, tak również jej śmierć stała się aktem, którego źródłem była autentyczna miłość do Boga i bliźniego. Świadoma niebezpieczeństwa dobrowolnie podjęła się dezynfekcji pomieszczenia po chorej na tyfus plamisty, wyręczając innego pracownika – młodego ojca rodziny. Nazajutrz pojawiły się objawy choroby, która w bardzo krótkim czasie doprowadziła do śmierci.

W jednym z listów do rodziców napisała:

"Któż może pojąc to szczęście, jakie daje zjednoczenie z Oblubieńcem. Jest to droższe nad wszystko, co w niebie i na ziemi."

Jako siostra pielęgniarka służyła i apostołowała 11 lat

Zarażona tyfusem, zmarła 30 maja 1904 roku w Śniatynie

Beatyfikowana we Lwowie 24 maja 2008 roku