To było wielkie wydarzenie. Rzeczywiście – jego przyjazd do Pelplina był zawsze wydarzeniem. Z utęsknieniem alumni pelplińskiego seminarium wyczekiwali na niego, na swojego profesora. Rzeczywiście, spotkanie z księdzem Januszem Stanisławem Pasierbem, było prawdziwym szczęściem. Spotkać człowieka, którego Bóg obdarzył tyloma talentami... a według ewangelicznej skali miał ich pięć, więc najwięcej. I po matce polonistce i po ojcu łacinniku. I dlatego, że umiał czas wykorzystać. Czas i pióro. Nie wiemy czy zdążył podziękować, według wielu, zmarł przedwcześnie...

Ksiądz Janusz Stanisław Pasierb – urodził się 7 stycznia 1929 roku w Lubawie na Pomorzu. Do wybuchu II wojny światowej przebywa w Tczewie i tam uczęszcza do szkoły podstawowej. W 1939 przenosi się wraz z rodzicami do podtarnowskiego Żabna, gdzie kończy szkołę podstawową. Tam też w rozpoczyna w 1945 roku naukę w Gimnazjum tarnowskim. W 1947 powraca do Tczewa i zdaje maturę. W tym samym roku wstępuje do Wyższego Seminarium Duchownego w Pelplinie, gdzie w tym czasie debiutuje w Tygodniku Powszechnym – z którym był związany do końca życia. W 1952 roku, 20 września, przyjmuje święcenia kapłańskie. Objął wikariat w Redzie (1953-1954). W 1955 roku studiuje zaocznie na Uniwersytecie Jagiellońskim (sztukę kościelną i polonistykę), kontynuuje naukę na wydziale ATK w Warszawie i w instytucie Historii Sztuki UW. Zyskuje tytuł magistra teologii. W 1957 roku obronił doktorat z teologii. Od 1958 do 1963 studiuje w Rzymie archeologię, historię kultury, patrologię. W 1960 zyskuje licencjat z archeologii, a w 1962 roku broni kolejnego doktoratu, tym razem z archeologii. W 1963 powraca do Polski i zostaje mianowany profesorem historii sztuki w WSD w Pelplinie, adiunktem na AKT w Warszawie i wicekonserwatorem diecezji chełmińskiej. W 1964 roku habilituje się na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego. W 1965 roku mianowany docentem i kierownikiem katedry Historii Sztuki Kościelnej na ATK. Mianowany profesorem homiletyki w WSD w Pelplinie. Członek Komisji Episkopatu Polski ds. Sztuki Kościelnej. Prodziekan (1966) Wydziału Teologicznego  ATK. Członek redakcyjny „Studiów Pelplińskich”. Od 1972 profesor nadzwyczajny ATK. W 1974 otrzymuje Złoty Krzyż Zasługi. Od 1979 roku jest członkiem komisji ds. Opieki Konserwatorskiej nad Obrazem Jasnogórskim. W 1982 zostaje profesorem zwyczajnym nauk humanistycznych. W tym samym roku otrzymuje tytuł Prałata Honorowego Jego Świątobliwości. W 1985 roku jest korespondentem Papieskiej Międzynarodowej Akademii Maryjnej. W 1992 roku zostaje Członkiem Rady Kultury przy Prezydencie RP. Przewodniczący Rady Programowej Wydawnictwa Diecezjalnego w Pelplinie. Egzaminator diecezjalny. W 1993 roku, 15 grudnia umiera w Warszawie i zostaje pochowany – zgodnie z ostatnia wolą – na cmentarzu w Pelplinie. Jego dorobek obejmuje ponad czterysta pozycji, w tym siedem tomów esejów i szesnaście zbiorów poetyckich. Był też autorem scenariuszy wielu wystaw, inspiratorem i jurorem konkursów, a także znanym w kraju i za granicą kaznodzieją i prelegentem. Ksiądz profesor należał do kilkudziesięciu gremiów. Nie wszystkie zostały zaznaczone i wyszczególnione. Ks. Janusz Pasierb – posiadał niesamowite poczucie humoru i zyskiwał sobie tym sposobem grono młodych ludzi.